« أَنُلْزِمُكُمُوها وَأَنْتُمْ لَها كارِهُونَ » . « 1 » ترجمه پس از حمد الهى و درود بر پدر بزرگوارش چنين فرمود : به خدا سوگند ! در شرايطى صبح كردم كه از دنياى شما بىزار و متنفّرم ، و از مردان شما بسيار خشمگين ! پس از آن‌كه آنان را خوب آزمودم ، به دور انداختم . چه زشت است ، شكسته شدن لبهء شمشير و سُستى بعد از عزم و جديت و صلابت و سختى را از دست دادن ، و ترك خوردن نيزه ، و پيدا شدن افكار نيرنگ‌آميز و لغزش هواهاى نفسانى ! « چه عمل زشت و ذخيرهء بدى براى خود اندوختند و گرفتار غضب الهى و عذاب بىپايان شدند . » به ناچار ريسمان خلافت بر گردن آنان و مسئوليت سنگينى بر دوش‌شان افتاد و جنگ‌ها و غارت‌ها به سوى آنان روانه شد ، خدا شما ظالمان را از هدف بازدارد و نابود كند و از رحمت خود دور سازد ! واى بر آنان ! آيا مىدانند كه خلافت را از كدام جايگاهى حركت دادند ! ؟ از كوه‌هاى بلند و استوار رسالت ، و روشنگرى ، و جايگاه روح الامين ، و آگاه به امور دنيا و دين ! راستى اين كار خسران آشكار نيست ؟ راستى چه چيز باعث شد كه با ابوالحسن اين‌چنين دشمنى و خصومت كنند ؟ به خدا سوگند ! ناخشنودى آنان . به دليل قاطعيت شمشير او ، و بىاعتنايى وى به مرگ و قدم‌هاى استوار و ضربه‌هاى سخت و عبرت‌آموز و خشم و غضب او در راه خداست . به‌خدا سوگند ! اگر او را در جايگاه خلافت قرار مىدادند ، و از قبول حجت

--> ( 1 ) . هود ، آيهء 28 . .